پيامبر ، منحصراً به خداوند متعال مربوط است و بندگان را در اين زمينه هيچ گونه نقشى نيست ، اساس اين مباحث درهم مىريزد . از قضاياى جالب توجّه درباره اثبات اعتقاد شيعه مبنى بر عدم جواز دخالت بندگان نسبت به امام و جانشين پيامبر صلى اللَّه عليه وآله قضيّه‌اى است كه ابن هشام و حلبى در كتاب‌هاى سيرهء خودشان آورده‌اند ، اين قضيه در ديگر كتاب‌هاى سيره نيز آمده است . رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله در آغاز رسالت خويش به سراغ قبيله‌اى از قبايل عرب براى دعوت به اسلام تشريف بردند . بعد از مذاكره با بزرگان قبيله ، آنان چنين اظهار كردند : آيا اگر ما دعوت شما را بپذيريم و از شما حمايت كنيم و با دشمنانتان بجنگيم ، مقام رياست و خلافت و سرپرستى امّت را بعد از خود به ما واگذار مىكنيد ؟ در شرايطى كه گرويدن حتّى يك نفر به جماعت مسلمانان به نفع اسلام بود ، آن حضرت هيچ گونه وعده‌اى به آن‌ها ندادند ، بلكه با صراحت تمام اعلام فرمودند : الأمر إلى اللَّه يضعه حيث يشاء ؛ « 1 » اين امر به دست خداست ، او به هر كه بخواهد واگذار مىكند .

--> ( 1 ) . البداية والنهايه : 3 / 171 ، الاصابه : 1 / 52 ، تاريخ الاسلام : 1 / 286